tag:blogger.com,1999:blog-5688810921671899362011-07-31T03:23:36.518+03:00μια μικρή ιστορία onlineNikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.comBlogger101100tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-28271929646534447272009-04-07T16:09:00.005+03:002009-08-03T11:17:40.487+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><br /><br />διαβάστε ξεχωριστά κάθε κεφάλαιο επιλέγοντας τα αντίστοιχα 'μέρη' στη λίστα των περιεχομένων...<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-2827192964653444727?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-40893336243819405202009-04-02T08:47:00.006+03:002011-07-30T18:21:43.985+03:00<blockquote></blockquote><blockquote><br /><div style="text-align: justify;"><br />Μια μέρα κοίταξα πίσω. Και είδα εσένα. Δεν ήξερα πως είχες βρεθεί εκεί και ντράπηκα να σε ρωτήσω. Φοβήθηκα κιόλας. Μη το βάλεις στα πόδια και τρέξεις κάπου μπροστά από μένα στο άγνωστο.<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Μέρος Έννατο<br /></div><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ</span></span><br /><br />Προχωρήσαμε συνομήλικοι, σε άλλους δρόμους, διαφορετικούς.<br /><br />Σε βρήκα τέσσερα χρόνια μετά πέντε χρόνια μεγαλύτερό μου και μετά τρία χρόνια, έξι χρόνια μικρότερο. Αλλάζεις ηλικία και όψη. Αλλάζεις σώμα και όνομα. Αλλάζει η φωνή σου. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αν και κάθε φορά μου δίνει κάτι παραπάνω, δεν έχω παράπονο.<br /><br />Ένα φιλί, λίγη αγάπη, λίγο παραπάνω χρόνο…<br /><br />Αλλά στο τέλος φεύγεις μακριά. Θα τρέξεις να προλάβεις τα βέλη που από κάπου είχαν εκτοξευθεί για σένα, για την αγιοποίηση σου και τότε σε αναγνώριζα.<br /><br />Έτρεχα και εγώ.<br />Έκλαιγα...<br />Τίποτα όμως δεν μπορούσε να γίνει.<br /><br />Ποτέ δε θα γυρίσεις πίσω μέχρι να σε βρω λίγο παρακάτω, κάποιον άλλο.<br /><br />Φοβάμαι.<br />Όχι.<br />Τρομάζω.<br /><br />Τρομάζω στην σκέψη μην και δεν επαναλαμβάνεσαι εσύ αλλά εγώ.<br /><br />Παγώνει η ψυχή μου.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />Μοναξιά.</span><br /><br />Αυτή φταίει, που κάτι,<br /><span style="font-size:180%;"><br />μια κατάσταση</span><br /><br />κάποιον,<br /><span style="font-size:180%;"><br />έναν άνθρωπο</span><br /><br />κάπου,<br /><br /><span style="font-size:180%;">ο τόπος, ο χρόνος, ο τρόπος</span><br /><br />επαναλαμβάνεται.<br /><br /><br />Και σε φωνάζω με το καινούριο σου όνομα μα απομακρύνεσαι και άλλο. Μου λείπουν όλα σου τα σώματα. Τα στόματα.<br />Κάθε νύχτα πιο κρύα από την προηγούμενη, κάθε στερημένη αγκαλιά πιο προδομένη από την προηγούμενη.<br /><br /><br /><br /><br />Θα τραβήξω μια γραμμή με κιμωλία.<br /><br /><br /><br /><br />Δεν περνάς πέρα από ‘δω.<br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Και θα τρέξω.<br /><br /><br /><br /><br />Και θα μείνεις πίσω.<br /><br /><br /><br /><br />Και θα μείνω<br /><br /><br /><br />εγώ.<br /></div></div></blockquote><div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-4089333624381940520?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-35702529553589547472009-03-16T01:36:00.006+02:002011-07-30T18:23:49.474+03:00<blockquote></blockquote><blockquote><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">Μέρος Όγδοο<br />κοσμογονία<br /></div><br /><br />Ήταν ξαπλωμένος. Ίσως να ήταν και όρθιος αλλά δεν ένοιωθε το βάρος του σώματός του. Όλα ήταν σταθερά γύρω του όμως δυσδιάκριτα κι ανώνυμα.<br />Παρ’ όλ’ αυτά αμετάκλητα.<br /><br />Αν μιλήσει ίσως διασπαστεί σαν σε όνειρο και δει τον εαυτό του να μιλάει, μπροστά στα ίδια του τα μάτια.<br /><br />Σωπαίνει για να μείνει ένας.<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-weight: bold;">DOGGIE-STYLE</span></span><br /><br />Βαρέθηκα… κουράστηκα να σε ζητώ.<br /><br />Έχει το όνομά σου.<br /><br />Έτσι ελπίζω πάλι πως θα σε δω. Πως είσαι εσύ αυτός που μου χαμογελά μέσα απ’ την οθόνη του υπολογιστή.<br /><br />Θα σε δω και όλα θα συμπληρωθούν. Όλα θα ξέρουν τώρα πως εμείς οι δυο είμαστε ΕΜΕΙΣ οι δυο. Θα είναι πέρα από μας. Θα είναι πέρα από το μοιραίο. Θα προηγείται της μοίρας. Θα προηγείται των πλανητών και της γέννησης του σύμπαντος. Θα προηγείται εκείνης της άτοπης και άχρονης στιγμής που ο Θεός θέλησε την δημιουργία. Θα προηγείται των πάντων.<br /><br />Και όταν σε αγγίξω θα το καταλάβεις κι εσύ και διακριτικά θα προχωρήσεις ένα βήμα μπροστά και ένας νέος κόσμος θα αναδυθεί γύρω μας.<br /><br />Δεν θα είναι εσύ!<br /><br />Θα χαμογελάσει. Ίσως μου κρατήσει και το χέρι. Όμως τίποτα δεν θα αλλάξει.<br /><br />Ο Θεός θέλει. Το μεγάλο bang. Ο χρόνος και ο τόπος και η ζωή. Οι πλανήτες σε τροχιά. Η μοίρα.<br /><br />Δεν είσαι εσύ.<br /><br />Ίσως κλείσει την πόρτα πίσω του. Ίσως μου χαμογελάσει καθώς θα με βοηθήσει να γδυθώ.<br /><br />Θεέ μου, δεν είσαι εσύ!<br /><br />Ο κόσμος όλος ίδιος γύρω μας. Τεσσεράμισι δισεκατομμύρια χρόνια. Ο ίδιος κόσμος γύρω μας. Κανείς δεν κατάλαβε.<br /><br />Θα τελειώσουμε και ίσως με πάρει αγκαλιά. Ίσως μου χαμογελάσει καθώς θα ντύνομαι.<br />Καθώς θα φεύγω.<br /><br />Δεν είσαι εσύ!<br /><br />Δεν είσαι εσύ!<br /><br />Θεέ μου δεν είσαι εσύ! Πού είσαι εσύ; Γιατί δεν με ακούς που σου φωνάζω; Όλοι με ακούν!<br /><br />Γιατί δεν ακούς εσύ;<br /><br />Τίποτα δεν θα αλλάξει.<br /><br />Ούτε κι εσύ.<br /><br />Ούτε κι εγώ.<br /><br />Δεν μιλάω σε κανέναν. Δένω ένα κόκκινο κορδόνι στ’ αριστερό μου χέρι και προσεύχομαι σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω και μου πονά τα μάτια.<br /><br />Η στάση του σκύλου. Δεν είναι doggie-style.<br /><br />Η νύχτα τραβιέται γύρω μου. Νοιώθω πως ζω σ’ ένα κενό. Ένα απόλυτο κενό που κινείται μέσα στην νύχτα σαν φυσαλίδα στο νερό που όμως δεν της ανήκει και δεν είναι καν ένα ξένο σώμα μέσα της. Είναι σαν δυο διαστάσεις που συνυπάρχουν εικονικά.<br /><br />Κουράστηκα.<br /><br />Τα δάχτυλά μου τρέμουν. Η καρδιά μου χτυπά σε κάθε ένα απ’ αυτά. Και είναι δέκα. Και είναι δεκαεφτά. Και είναι τριάντα δύο.<br /><br />Έχει το όνομά σου.<br /><br />Έχει απλά το όνομά σου.</div></blockquote><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-3570252955358954747?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-61527471007651944692009-03-03T20:34:00.008+02:002011-07-30T18:24:24.485+03:00<div style="text-align: center;"></div><blockquote><div style="text-align: center;"></div></blockquote><blockquote><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Μέρος Έβδομο<br />lucid in a sky of diamonds<br /><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">ΕΝΑΡΓΕΙΑ</span></span><br /><br />Κάτι έλειπε. Σαν ένας κτύπος του λεπτοδείκτη. Ένας κτύπος μείον της καρδιάς. Μια ανάσα να εκκρεμεί.<br /><br />Όταν κάνεις όνειρα δεν ζεις.<br /><br />Με το κεφάλι στο στρώμα και όχι στο μαξιλάρι εδώ και πολλές νύχτες, κοιτούσε την άκρη του κρεβατιού σαν την άκρη ενός γκρεμού για το αναπόφευκτο. Θα συρθεί ως εκεί και θα πέσει. Θα πέσει. Όχι στο φθαρμένο παρκέ. Αλλά στα βράχια. Στην θάλασσα. Κάπου στο όνειρο που έχει αυτονομηθεί και τώρα τον κυνηγά να τον σκοτώσει. Να τον τελειώσει.<br /><br />Μικρός τα βράδυα φοβόταν να βγάλει το χέρι ή το πόδι του έξω απ’ τα όρια του κρεβατιού μην τα αρπάξει ο πολύ τρομακτικός άνθρωπος που κρυβόταν κάτω απ’ το κρεβάτι του. Τώρα τον ακούει να σαλεύει. Φοβάται κι αυτός. Τα όρια χαθήκαν. Μερικές φορές ξύνει με τα νύχια του το κάτω μέρος του κρεβατιού σαν σκύλος την εξώπορτα. Τον περιμένει κάποια στιγμή να ανέβει στο κρεβάτι, να ξαπλώσει δίπλα του. Τότε ποιόν θα φοβάται εκείνος; Θα τον πάρει αγκαλιά ή θα πάρει την θέση του κάτω απ’ το κρεβάτι, στο παγωμένο πάτωμα περιμένοντας να αρπάξει τα ξεχασμένα στο κενό μέλη…<br /><br />Η νύχτα έξω διαστέλλεται. Όλα κινούνται στους δικούς τους πραγματικούς χρόνους. Την νύχτα συμβαίνει αυτό. Μπορείς να δεις αυτοκίνητα να τρέχουν σχεδόν ακίνητα και διαβάτες να προσπερνούν με ταχύτητα φωτός αφήνοντας πίσω τους διάφανες λάμψεις, σαν ουρές από φως που αν τις αγκαλιάσεις μοιάζουν αληθινά και μπορούν να πονέσουν εξίσου.<br /><br />Ίσως δεν λείπει τίποτα. Ίσως όλα έχουν συμπληρωθεί. Ο κύβος του Rubik είναι έτοιμος και δεν υπάρχει τίποτα να περιμένει.<br />Ε;<br />Δεν είναι;<br /><br />Η ζωή του διασπάται στα εξ ών συνετέθη. Ένα βήμα πριν τον ύπνο. Τους βλέπει. Όλοι σαν εκείνον. Άντρες και γυναίκες. Σαν εκείνον. Νέοι και γέροι. Κάποιοι μοιάζουν νεκροί και άλλοι αγέννητοι. Σαν εκείνον. Και είναι για λίγο.<br /><br />Για τόσο λίγο.<br /><br />Να… Έρχονται τα όνειρα. Για τόσο λίγο.<br /><br />Για τόσο λίγο…<br /></div><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><br /></span><div style="text-align: right;"><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"></div></blockquote><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-6152747100765194469?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-35727934704184767592009-02-22T22:25:00.008+02:002011-07-30T18:24:52.594+03:00<blockquote></blockquote><blockquote><br /><div style="text-align: justify;"><br />Ένα βράδυ μέτρησα τ' αστέρια πάνω απ' το κρεβάτι σου και 'σύ μέτρησες τα λάθη μου. Και ήταν πιο πολλά απ' τ' αστέρια και ας τα ονόμασα ένα ένα.<br />Και συ ονόμασες τα λάθη μου, ένα - ένα.<br /><br />Κι έτσι έσβησαν τ' αστέρια και έμεινα να κοιτώ το ταβάνι και δεν ήμουν πια στο κρεβάτι σου αλλά στο δικό μου κρεβάτι. Δεν ήμουν πια στο σπίτι σου αλλά στο δικό μου σπίτι. Δεν ήμουν πια μαζί σου, δεν ήμουν πια!<br /><br />Το ταβάνι μου είναι σκοτεινό και στο κρεβάτι μου σέρνονται φίδια. Ένα για κάθε μου λάθος. Μερικές φορές όπως σέρνονται σχηματίζουν άθελα τους το όνομά σου και είναι τότε που σ' ακούω να γελάς και σε βλέπω με τον άλλο και θέλω να σου κάνω κακό και με δαγκώνουν τα φίδια και τρέχει αίμα.<br /><br />Το ταβάνι στάζει με αίμα και κάπου αλλού, εγώ είμαι εγώ. Όχι αυτός που είμαι τώρα αλλά αυτός που πραγματικά είμαι.<br /><br />Το ταβάνι είναι μια θάλασσα από αίμα και απ' το κρεβάτι πέφτω με δύναμη μέσα της και πνίγομαι και βλέπω όλα τ' αστέρια και όλα τα λάθη μου και όλα χάνονται από μένα.<br />Όλα τελειώνουν. Κάθε βράδυ αυτό λέω, όλα τελειώνουν.<br />Και τα φίδια τρώνε την ουρά τους και εγώ τρώω την ουρά μου και τίποτα δεν τελειώνει...<br /><br />Την φοβάμαι αυτή τη νύχτα, κάποια στιγμή θα κοιμηθώ... Κάποια στιγμή θα κοιμηθώ και δεν θα ξυπνήσω. Κάποια στιγμή θα κοιμηθώ και συ θα 'χεις πετάξει με έναν άλλο στ' αστέρια.<br /><br />Και εσύ έχεις ήδη πετάξει με έναν άλλο στ' αστέρια...<br /><br />Τα μαλλιά μου καίγονται και το γυμνό μου κρανίο γεννά μαύρα φίδια που με δαγκώνουν καθώς σου στέλνω ένα ακόμη μήνυμα στο κινητό... εσύ, που μ' έχεις μισήσει όσο έχω μισήσει τον εαυτό μου εγώ.<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Μέρος Έκτο<br />κουμπιά<br /></div><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">ΚΟΥΜΠΙΑ</span></span><br /><br />«Τι κάνει αυτό;»<br />Και πατούσες σαν κουμπάκια τις μικρές ελιές στο σώμα μου και πάντα η ίδια ερώτηση και ένα χαμόγελο προσμονής, λες και μπορούσε στ’ αλήθεια κάτι να γίνει πατώντας αυτά τα μαγικά σημάδια.<br /><br />- "Τι κάνει αυτό;"<br /><br />Με κάνει να σε αγαπώ όλο και πιο πολύ.<br /><br />- "Τι κάνει αυτό;"<br /><br />Με κάνει να μην μπορώ να δεχτώ πως δεν είμαστε μαζί.<br /><br />- "Τι κάνει αυτό;"<br /><br />Με κάνει να αρνούμαι ότι είσαι οριστικά μακριά μου.<br /><br />- "Τι κάνει αυτό;"<br /><br />Με κάνει ένα τίποτα χωρίς εσένα.<br />Και εσύ τα πάτησες όλα… με το αθώο χαμόγελο μικρού παιδιού στο πρόσωπό σου. Και σε πήρα αγκαλιά γιατί δεν ήξερες τι είχες κάνει και όταν θα μάθαινες θα ευχόσουν να μην με είχες γνωρίσει ποτέ και ας μην έχεις κάνει φραγή στον αριθμό του κινητού μου και ας μου λες πως έχεις σχέση εδώ και εφτά μήνες τώρα και ας μου εύχεσαι να βρω τον εαυτό μου…<br /><br />Ξέρω που είναι ο εαυτός μου.<br /><br />Είμαι νεκρός στο πάτωμα της κουζίνας σου και μικρές νεράιδες από τα κάτω ντουλάπια και τις σωληνώσεις του νεροχύτη, έχουν γράψει μια άσπρη γραμμή ολόγυρά μου και την έχουν πασπαλίσει με ασημόσκονη από τα μουχλιασμένα τους φτεράκια.<br /><br />Εσύ και η επτάμηνη σχέση σου περπατάτε αδιάφοροι…, με πατάτε αμέριμνοι καθώς σερβίρετε καφέ και στοιβάζετε τα πλυμένα πιάτα στο ράφι…, καθώς ανοίγετε το ψυγείο να πάρετε το popper και πηδιέστε στο πάγκο ακριβώς όπως και εμείς.<br /><br />Ο γάτος σου προσεύχεται στο ναό που έχεις στήσει στο σαλόνι σου για τον Βούδα.<br /><br />Εσύ τελειώνεις μέσα του.<br /><br />Και εγώ είμαι νεκρός.<br /><br />Θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος.</div></blockquote><div style="text-align: justify;"><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-3572793470418476759?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-31032740317110407362009-02-09T12:02:00.008+02:002011-07-30T18:25:18.080+03:00<blockquote></blockquote><blockquote><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"></div><blockquote><div style="text-align: center;">Μέρος Πέμπτο<br />ένα μπρος δύο πίσω<br /></div><br /><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-weight: bold;">THE LITTLE FAKE BREAK</span></span><br /><br />Και τότε ο …<br /><br />Α. : "Εγώ!"<br /><br />διέγραψε από το κινητό τον αριθμό του…<br /><br />Β. : "Εγώ!"<br /><br />Και είπε από μέσα του "θα βρω μια άλλη αγάπη, το ίδιο δυνατή και καλύτερη ακόμα…", αν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο για τις αγάπες…<br /><br />Και στο σταθμό είχε κρύο και στα μεγάφωνα έπαιζε η μουσική από ένα τραγούδι που μιλούσε για θυσίες… για θυσίες που δεν ήταν αρκετές… και δάκρυσε, όχι από το κρύο… ούτε από τα φώτα του τελευταίου συρμού που έφτανε στην αποβάθρα… απλά σκέφτηκε πόσο αίμα πρέπει ακόμα να τρέξει… πόσο αίμα από την καρδιά του για να βρει επιτέλους το ‘αληθινό’, αυτό το ‘για πάντα’, αυτό το ‘ναι’…<br />πόσο αίμα ακόμα…<br /><br />Και έκλαψε λίγο και οι πόρτες στο βαγόνι του έκλεισαν αυτόματα με όλες τις άλλες και το τρένο ξεκίνησε… πίσω στο σπίτι του… περασμένα μεσάνυχτα… Παρασκευή…<br /><br />"Όσο αίμα χρειαστεί…" και έκλαψε ως το τέλος της διαδρομής.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">ΑΙΜΑ</span></span><br /><br /><br /><br /><br />Σε σκέφτομαι πάντα…<br /><br /><br /><br /><br /><br />Σε σκέφτομαι πάντα…<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σε σκέφτομαι πάντα…<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σε σκέφτομαι πάντα…<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σε σκέφτομαι πάντα…<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">ΠΑΝΤΑ</span></span><br /><br />Με διέλυσες.<br />Και εγώ έχοντας ξεχάσει πώς να είμαι αν δεν είμαι μαζί σου, πήρα τα κομμάτια μου και έφτιαξα αυτό που είμαι εγώ τώρα. Και ξέρω πως δεν ήμουν έτσι, γιατί νιώθω σαν να φοράω ρούχο που ράφτηκε για άλλον… αλλά σιγά σιγά έχω συνηθίσει τα μέρη που τραβάνε και εκείνα που είναι φαρδιά…<br />Τώρα πια είμαι αυτό.<br />Και αυτό είναι ένας άνθρωπός κακός. Ένας άνθρωπος που μισεί. Που φθονεί. Που θέλει να μπήξει τα δόντια του σε κάθε τι χαρούμενο και να το δηλητηριάσει. Να το σκοτώσει.<br />Δεν ήμουν έτσι εγώ…<br />Τώρα είμαι.<br /><br />Είμαι το παιδί που παράτησες.<br /><br />Είμαι το παιδί που δεν αγαπάς πια.<br /><br />Το παιδί που δεν αγαπά πια.<br /><br />Το παιδί που δεν ζει πια, μόνο στριφογυρίζει στον ύπνο του και τρομοκρατεί τους εφιάλτες με τα εφιαλτικά του μάτια που κάποτε κοιτούσαν εσένα, και έβλεπαν έναν ορίζοντα που περίμενε κι άλλη ζωή μαζί σου…<br /><br />Όλα τελείωσαν.<br />Τώρα είσαι αλλού.<br />Πονάει η ψυχή μου.<br />Πονάει η φωνή μου καθώς σε φωνάζει να βγεις από τη μνήμη, να νιώσεις αληθινός για λίγο στα χέρια μου.<br /><br />"Τι κάνει αυτό;" με ρωτούσες λες και πραγματικά περίμενες απάντηση.<br /><br />"Τι κάνει αυτό;"<br /><br />Τίποτα δεν κάνει. Ένα νεκρό κορμί.<br />Χωρίς ουσία.<br />Θέλω να ξαναγεννηθώ.<br />Συγνώμη, μα θέλω μια άλλη ευκαιρία.<br /><br />Σας παρακαλώ…<br />Αν ακούει κάποιος…<br />Μια δεύτερη ευκαιρία.<br />Παρακαλώ.<br /><br />Παρακαλώ…</blockquote></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-3103274031711040736?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-51325951262828464792009-01-25T17:29:00.006+02:002011-07-30T18:28:54.107+03:00<blockquote></blockquote><blockquote><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">Μέρος Τέταρτο<br />ο μικρός βούδας<br /></div><br /><br /><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-weight: bold;">ΠΙΣΩ ΞΑΝΑ</span></span><br /><br />Πώς μπορώ να προχωρήσω;<br /><br />Δεν θέλω. Δεν θέλω να ζήσω τίποτα αν δεν είσαι παρόν. Γιατί να πάρω καινούργια ρούχα; Γιατί να βάψω τους τοίχους; Γιατί να δοκιμάσω γαλάζιους φακούς έτσι για πλάκα και να τρυπήσω το αυτί, όπως μου ‘χες πει;<br />Δεν υπάρχει λόγος. Αφού δεν θα μπορέσω να σε πάρω να σου πω «έρχομαι να δεις!» και να ανοίξεις την πόρτα και να βάλεις τα γέλια με το αυτί που θα ‘ναι ακόμα λίγο πρησμένο. Και να με πάρεις αγκαλιά και να αρχίσεις να με φιλάς και να μου λες όλα εκείνα τα ωραία…<br /><br />«όμορφό μου…»<br /><br />«χαριτωμένο μου…»<br /><br />«μικρό μου…»<br /><br />Όλα αυτά που τώρα πονούν καθώς αντηχούν στ’ αυτιά μου μέσα από τι σκέψεις μου. Αυτή η ανάστροφη ακοή που με κόβει και με κρατάει ξύπνιο και αυτό το βράδυ, κάθε βράδυ, ένα μήνα τώρα…<br /><br />Είχες προσευχηθεί είχες πει και ήρθα εγώ... και κοιτούσες έξω να δεις αν είναι κανείς στο μπαλκόνι της απέναντι πολυκατοικίας και μου έπαιρνες το χέρι να με πας πιο κει να μη δουν να με φιλήσεις.<br /><br />Και μετά μου ‘χες δείξει τον γελαστό εκείνο Βούδα. Αυτόν που μπορεί να σε κοροϊδέψει.<br /><br />Αυτό ήμουν εγώ μωρό μου; Η φάρσα αυτού του Βούδα; Και αν ο θεός σου θέλει να παίξει μαζί σου, πρόβλημά του, εγώ τι φταίω; Τι έκανα εγώ; Δεν είμαι πιστός του - γιατί τιμώρησε εμένα και σε πήρε μακριά μου; Εγώ που ήμουν έτοιμος να τα δώσω όλα – μέχρι ο Βούδας θα ενσαρκωνόταν μπροστά μου να με αγκαλιάσει με τα τεράστιά του μάτια κλειστά και το μακάριο του χαμόγελο χαραγμένο σε χρυσό. Θα ενσαρκωνόταν να με ευλογήσει και μετά δεν θα ήταν τίποτα ίδιο.<br /><br />Τίποτα ίδιο...<br /><br />Δεν πρόλαβα…<br /><br />Πόσο μου λείπεις τα βράδυα.<br />Ναι είναι και το κορμί σου.<br />Εσύ και εγώ στο κρεβάτι…<br /><br />Πονάει.<br /><br />Τι να προχωρήσω;<br />Δεν έχω πόδια.<br />Είμαι ολόκληρος η θύμηση σου και εξαυλώνομαι καθώς εσύ με ξεχνάς…<br />Ποιος θεός θα με λυπηθεί;<br />Ποιος θα με λυτρώσει;<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Ξύπνα!<br /></div><br /><br /><br /><br /><br />Δεν ξέρω τώρα τι θέλω να ακούσω. Δεν ξέρω αν θέλω άλλο παρηγοριές και επιβεβαιώσεις σχετικά με πιάτα που τρώγονται κρύα ή κυνικές αναλύσεις σε προτάσεις αυστηρού συντακτικού- υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο.<br />Δεν ξέρω αν θέλω να ακούσω την φωνή σου να μου ζητά να γυρίσω πίσω… ή να μου ψιθυρίζει στ΄ αυτί κάτι γλυκό.<br /><br />Μα τι λέω!<br /><br />Φυσικά και θέλω. Πόσο θα κρατήσει ακόμα αυτό; Αρχίζω και εγώ να πιστεύω πως δεν ήταν αγάπη και έγινε εμμονή και περιμένω τώρα τον επόμενο να με τραβήξει κοντά του για να αγκιστρωθώ πάνω του.<br /><br />Τι λέω!<br /><br />Δες τι με κάνεις και λέω!<br />Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό… όσο κρατήσει.<br />Πόσο ζείς; Μια ζωή.<br />Ε, τόσο και αυτό.<br />Τη ζωή του.<br />Όσο του αντιστοιχεί.<br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Ξύπνα!<br /></div><br /><br /><br /><br />Θέλω να σε έχω πάλι. Δεν έχει περάσει μέρα που να μην έχω σκεφτεί ένα απίθανο σενάριο που μας φέρνει αναπάντεχα κοντά και μας αφήνει στο κρεβάτι ιδρωμένους και απόλυτους…αυτά κυρίως τα βράδια.<br />Δεν ξέρω πως αλλιώς να το αντιμετωπίσω. Δεν το αντιμετωπίζω. Νομίζω πως απλά το ζω. Και αν αυτό κάνω τελικά, είναι μια ειλικρινής στάση απέναντι στην κατάσταση. Δεν είναι;<br /><br />Ίσως χρειάζομαι την γνώμη κάποιου ειδικού. Ή ένα one night stand. Κάποιον να με γαμήσει και να με κάνει να νοιώσω τόσο άσχημα με τον εαυτό μου…τόσο φτηνό… Να μην είμαι τίποτα παραπάνω από την τρύπα που θα εκτονώσει την κάβλα του. Κάτι καλύτερο από μια πουτάνα μόνο και μόνο επειδή θα είναι τσάμπα.<br /><br />Ξύνω τον πάτο.<br /><br />Και βλέπω το πρόσωπό σου.<br /><br />Και ακούω τα σουξέ της εποχής που τόσο μισείς και νοιώθω τόσο ένοχος που όλα έχουν κάτι να πουν για μας.<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">"Καφές πικρός και ξανακλείνω τα μάτια</span><br /><span style="font-style: italic;">Το όνομά σου δε θα πω ποτέ πάλι</span><br /><span style="font-style: italic;">Γιατί αν σ' έβαζα για λίγο στο στόμα</span><br /><span style="font-style: italic;">Θα σ' ήθελα σαν το μωρό λίγο ακόμα "</span></span><br /><br />Πλησιάζουν μεσάνυχτα.<br />Ας ήμουν μαζί σου.<br />Γιατί δεν είχαμε μια ευκαιρία ακόμα;<br />Ποιός μας πρόδωσε;<br /><br />Αφού ήταν καλά. Δεν ήταν;<br /><br />Το σεξ; Δεν ήταν;<br /><br />Το ‘χες πει. Το λες τώρα σε άλλον; Σε παρακαλώ μην το πεις.<br /><br />Σκέψου κάτι καλό από εμένα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Ξύπνα!<br /></div></div></blockquote><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-5132595126282846479?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-38922521686171427592009-01-14T16:56:00.008+02:002011-07-30T18:43:26.340+03:00<blockquote></blockquote><blockquote><br /><div style="text-align: justify;">Τα χείλη μου μένουν κλειστά καιρό τώρα. Έχουν στεγνώσει σε ένα άσπρο που ταιριάζει με αυτό του προσώπου. Συλλαβίζω μια λέξη και σπάνε. Γεύομαι το αίμα και είναι παράξενο...<br /><br />Δεν είναι το αίμα που δοκίμασα όταν ήσουν μέσα μου.<br />Δεν είναι το αίμα όταν εσύ έτρεξες αφήνοντάς με κενό του θανάτου.<br />Δεν είναι το αίμα από τις πληγές που κράτησα ανοιχτές για να σε νοιώθω κοντά μου μήνες αφότου είχες φύγει...<br /><br />Η σιωπή είναι εκκωφαντική... την νοιώθω. Τρέχει σαν σώμα υλικό μέσα στους τοίχους έτοιμη να εκραγεί σε ένα κενό που θα με καταπιεί νεκρό στο πυθμένα του βαθύτερου ωκεανού με τα φαντάσματα των μπλέ φαλαινών.<br /><br />Το σώμα μου εκεί επιπλέει κάθετο.<br /><br />Τα χέρια μου τεντωμένα κάτω σε ένα λιβάδι χιλιάδων δηλητηριωδών πλοκαμιών...<br /><br />Φοβάμαι το χειρότερο.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Μέρος Τρίτο<br />επιρρηματικοί προσδιορισμοί<br /></div><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">Ο ΚΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ </span></span><br /><br />Του τη σπάει αυτή η μονοδιάστατη αξία του χρόνου που έχουν υιοθετήσει για τις σχέσεις οι γύρω του.<br /><br />"Πόσο καιρό ήσασταν μαζί; … Έλα ρε! Και κάνεις έτσι! Άσε μας! Τι να πω και ΄γω; Τέσσερα χρόνια μαζί!"<br /><br />Αυτά τα τέσσερα χρόνια είναι ένα σεβαστό ποσό που δίνει αυτομάτως το δικαίωμα στον άλλο να υποβιβάζει την αξία της δικής του σχέσης που δεν άντεξε ούτε δυο μήνες… Αυτή η σύντομη, που βέβαια αρνούνται και να χαρακτηρίσουν ως σχέση, σχέση, μοιάζει στα μάτια των άλλων με αποβολή.<br /><br />"Δεν ήταν καν παιδί."<br /><br />Είναι απλά αίμα στη λεκάνη της τουαλέτας. Τράβηξε το καζανάκι και συνέχισε τη ζωή σου. Μα κυρίως μη συμπεριφέρεσαι λες και έχασες παιδί. Δεν έχεις αυτό το δικαίωμα.<br /><br />Ήταν λίγο αίμα…<br /><br />Μόνο λίγο αίμα…<br /><br />Εγώ όμως γιατί νιώθω πως έχω χάσει μια ζωή; Γιατί νιώθω ανήμπορο το σώμα μου να χωρέσει το κενό που έχεις αφήσει μέσα του; Αυτό το κενό μοιάζει η ζωή μου πια και το σώμα μου μια μάζα που το τυλίγει σαν δέρμα δικό του…<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">Ο ΚΕΝΟΣ ΤΟΠΟΣ </span></span><br /><br />Το δικό σου κενό.<br />Ο χώρος που έκανα να μπεις μέσα μου…, για τόσο λίγο. Και μετά τραβήχτηκες και έφυγες.<br /><br />Μα το κενό δεν έκλεισε. Έμεινε εκεί να πονά. Με πονά ακόμη. Περισσότερο κάθε φορά που άλλοι προσπαθούν να χωρέσουν μέσα του. Δεν τα κατάφερνε κανείς. Ίσως δεν άφησα κι εγώ κανένα…<br />Δεν ξέρω.<br /><br />Δεν είναι πως έχω τον έλεγχο, σωστά;<br /><br />Ο χρόνος κλείνει τις πληγές.<br /><br />Ο χρόνος γιατρεύει.<br /><br />Ο χρόνος…<br /><br /><div style="text-align: center;"> δευτερόλεπτα...<br /></div><br /><div style="text-align: right;">λεπτά...<br /></div><br />ώρες... <br /><br /><div style="text-align: center;"> μέρες...<br /></div><br />εβδομάδες... <br /> <br /><div style="text-align: right;"> μήνες...<br /></div><br /> χρόνια...<br /><br /><div style="text-align: center;">αιώνες...<br /></div><br /> το άπειρο...<br /><br /><br /><br />τι απ’ όλα αυτά πραγματικά συμβαίνει;<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">ΚΕΝΟΣ ΓΕΝΙΚΑ </span></span><br /><br />Δεν πρέπει να κλάψω.<br />Δεν πρέπει να πονέσω.<br />Ήμασταν τόσο λίγο μαζί που δεν το δικαιούμαι…<br /><br />Είμαι η ντροπή του χρόνου.<br /><br />Το κενό που άφησες μέσα μου αντηχεί τον έξω κόσμο και μέσα από την ηχώ τον κάνει σε μένα ορατό.<br /><br />Μεσημέρι Ιουνίου.<br /><br />Θερμοκρασία σε πολύ υψηλά για την εποχή επίπεδα.<br /><br />Όλα βουίζουν καθώς βράζουν στη ζέστη.<br /><br />Δεν ακούω τίποτα.<br /><br />Το κενό μου έχει γεμίσει με τη φωνή σου καθώς μου λέει –<br /><br />"ως το φανάρι είναι ο χρόνος σου… πες ότι έχεις να πεις… όταν φτάσουμε εκεί τελειώσαμε…"</div></blockquote><div style="text-align: justify;"><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-3892252168617142759?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-75467921800237606952008-12-30T17:13:00.011+02:002011-07-30T18:45:49.417+03:00<blockquote></blockquote><blockquote><br /><br /><div style="text-align: center;">Μέρος Δεύτερο<br />περί πίστεως ή δύο πρωτοχρονιές<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">ΠΙΣΤΟΣ</span></span><br /><br />Νέα χρονιά. Οι εργάτες του δήμου κατεβάζουν άπειρες σειρές λαμπάκια από στύλους και δέντρα. Η πόλη έγινε ξαφνικά λιγότερο φωτεινή και έπιασε ένα κρύο, μια παγωνιά που κάνει την ανάσα ένα μικρό άσπρο σύννεφο μπροστά από ανοιχτά στόματα που τρέχουν. Μπορεί και να έχει πλάκα.<br /><br />Δεν ξέρω αν τελικά θέλω να κάνω ανακωχή μαζί σου ή απλά να πάρω όλο το βάρος της ευθύνης πάνω μου γιατί o Άγιος Σεβαστιανός έγινε ξαφνικά το πρότυπό μου ή απλά κατάλαβα πως δεν υπάρχει καμιά ευθύνη και καμιά ποινή να αποδοθεί σε κανέναν τελικά και ίσως ότι έγινε και γίνεται, γίνεται ερήμην σου και εξυπηρετεί δικούς μου σκοπούς που δεν θέλω να καταλάβω…<br />μπορώ να κάνω αυτήν την πρόταση να μην τελειώσει ποτέ!<br />Αυτή η φάση: είμαι νέος, μπερδεμένος και κάνω pilates, είναι το τελευταίο trend στην πόλη και το έχω υιοθετήσει χάρις σε σένα.<br /><br />Είσαι αθώος και αγνός.<br /><br />Αν σε ξαναδώ στο δρόμο ή στο καφέ απ’ όπου έκανες την ηρωική σου έξοδο θα σου μιλήσω και θα βρω ένα άλλο trend να ακολουθήσω μετά. Γιατί ποιος να ξέρει τι μπορεί να γίνει μετά από όσα θα έχουν ειπωθεί. Ποιος μπορεί να ξέρει τι θα ειπωθεί. Μπορώ όμως να φανταστώ την αμηχανία σου. Την ίδια αμηχανία που είχες πάντα όταν οι συζητήσεις μας γίνονταν λίγο πιο παρακινδυνευμένες απ’ ότι συνήθως. Ξέρεις…<br />«Ξέρω…, καταλαβαίνω…, αλλά εγώ δεν είμαι του να μιλάω…». Κάπως έτσι.<br />Δεν θα σε φέρω σε δύσκολη θέση. Δε θα σε φέρω προ των ευθυνών σου. Είμαι ξαφνικά πέρα απ’ αυτά. Απλά θα σε ρωτήσω τι έγινε. Πως είδες εσύ τα πράγματα.<br />Δεν είναι πολύ δημοκρατικό;<br /><br />Αθώος και αγνός.<br /><br />Γιατί δεν ήξερες και όταν κατάλαβες το έβαλες στα πόδια και εγώ άρχισα να πυροβολώ από αντίδραση γιατί ξαφνικά έγινες το θύμα και να σε θεοποιώ γιατί εγώ ήμουν το θύμα στο κάτω κάτω και άλλα τέτοια χαρούμενα.<br /><br />Αθώος και αγνός.<br /><br />Γιατί ό,τι έγινε, έγινε ερήμην σου. Θα μπορούσα να συναντήσω το άγαλμά σου σε κάποια καθολική εκκλησία με βέλη να σου τρυπάν το στήθος ως την καρδιά. Αθώος και αγνός γιατί δεν έχω τίποτα να σου προσάψω. Γιατί στα χέρια μου στεγνώνει το αίμα από τις πληγές μου. Γιατί τα δικά σου είναι πάλλευκα και δεμένα πίσω απ’ την μέση, να μην ξεφύγεις από τα βέλη.<br /><br />Ωχ! Είσαι ο Άγιος Σεβαστιανός!<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-weight: bold;">ΠΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑ </span></span><br /><br />Νέα χρονιά. Άλλη χρονιά. Περπατά στον ίδιο δρόμο. Πρωί. Τα στολίδια βρεγμένα και σβηστά. Διαφορετικοί άνθρωποι και όμως οι ίδιοι… Σαν κομπάρσοι… Γιατί δεν νοιώθει όμως σαν πρωταγωνιστής;<br />Είναι και εκείνος κομπάρσος… Είναι ο άγνωστος με το παλιό δερμάτινο τζάκετ που περνά δίπλα από την κυρία που μιλά στο κινητό. Αυτή είναι η πρωταγωνίστρια. Και εκείνος απλά πέρασε δίπλα της, μια στιγμή στη ζωή της η οποία εξελίσσεται σε ένα άλλο πλάνο και εκείνος πρέπει να αποσυρθεί στα παρασκήνια, να βγάλει τα ρούχα και το μακιγιάζ, να βάλει τα δικά του ρούχα και να επιστρέψει…στη ζωή του…<br />Όπου δεν είναι πρωταγωνιστής.<br /><br />Νέα χρονιά. Ψάχνει τη διαφορά. Σε λίγες μέρες τα στολίδια θα μαζευτούν και όλα θα είναι τα ίδια. Ευχές και ελπίδες τυλιγμένες σε χαρτοπετσέτες και φυλαγμένες σε κούτες για την επόμενη πρωτοχρονιά.<br />Αν απόψε του τηλεφωνούσε εκείνος ο τύπος που του υποσχέθηκε 20 εκατοστά απόλαυσης;<br />Αν εκείνο το αγόρι που παραμονή πρωτοχρονιάς ξύπνησαν αγκαλιά αποφάσιζε πως είχαν και άλλες προοπτικές… προοπτικές να κοιμηθούν πολλά βράδυα μαζί, ο ένας για τον άλλο…<br /><br />Οπτική φυγή ο έρωτας.<br /><br />Αν απλά γύριζε σπίτι του,<br /><br />και γύριζε πλευρό,<br /><br />και κοιμόταν.<br /><br />Μόνος.<br /><br />Όχι ότι το διάλεξε… απλά έτυχε.<br /><br />Προέκυψε…<br /><br />«Πως και έτσι; Ωραίο παιδί είσαι…»<br />«Απλά έτυχε….»<br />Και μετά έφερναν το κεφάλι του ανάμεσα στα πόδια τους, ίσως και να του χάιδευαν τα μαλλιά… Και μετά του έλεγαν έλα και τον έφερναν στα τέσσερα…<br />«Απλά έτυχε… δεν ξέρω… δεν βρέθηκε νομίζω κάποιος να με κρατήσει… μάλλον.»<br />Και τελείωναν πάνω του και του έφερναν πετσέτα να σκουπιστεί…<br />«Δεν ξέρω.»<br /><br />«Πως και έτσι;»<br />Και πάντα το ίδιο. Και μερικές φορές δεν τον ένοιαζε. Του άρεσε που ήταν για μια νύχτα… άλλες πάλι τον ένοιαζε αλλά δεν ένοιαζε τον άλλο…<br />«Δεν πειράζει»<br />Είκοσι εκατοστά αγάπης. Διαδρομές με αστικές συγκοινωνίες και ταξί στη πόλη για είκοσι εκατοστά… ή λιγότερα… αγάπης… Πάντα με την ελπίδα πως αυτό το ‘χαλαρά και ότι προκύψει’ , να προκύψει…<br />Ότι να ‘ναι.<br />Μετά τον ένοιαζε μόνο αν ο ταξιτζής δίπλα του, μύριζε τον άλλο άντρα. Αν ήξερε τι είχε κάνει. Είναι μια τσίχλα με γεύση μέντα αρκετή;<br /><br />Μπήκε στο γραφείο. Σαν να μην πέρασαν εφτά μέρες άδειας. Σαν να μην πέρασε μια χρονιά. Στο τραπέζι ανάμεσα στα χαρτιά και τον υπολογιστή ένα πιάτο με υπολείμματα από πατατάκια και μερμήγκια παντού. Το πάει στη κουζίνα. Ανοίγει τη βρύση. Πνίγει στο νερό όσα έμειναν μέσα. Τα υπόλοιπα τα καίει με έναν αναπτήρα.<br />Όποια ξέφυγαν θα θυμούνται στις υπόγειες αστικές φωλιές τους…<br /><br />Αν δεν τον αγαπήσει κάποιος αυτό το βράδυ θα σκάσει…<br /></div><br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-7546792180023760695?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-568881092167189936.post-12734672584473837782008-12-18T22:03:00.027+02:002011-07-30T18:50:16.311+03:00<div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"></span></div><blockquote><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"></span></div></blockquote><blockquote><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;">στον Η.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;">what's the name of the word for the precise moment</span><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;">when you realize that you've actually forgotten</span><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;">how it felt to make love to somebody</span><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;">you really liked a long time ago?</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;">Delirium (Neil Gaiman, The Sandman)</span><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Μέρος Πρώτο<br />στα νερά<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:85%;"><br />ΤΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ</span><br /><br />Η νύχτα πέφτει γρήγορα, όπως το ηθικό μου. Ανοίγεις την πόρτα. Ξέρεις, δεν έχω αντιστάσεις. Το μικρό σου ενυδρείο ρίχνει ένα παγωμένο φως ως την άκρη του δωματίου και το τυφλό σου ψάρι έχει κολλήσει στο γυαλί. Το δεύτερο, το μικρό, αυτό που βλέπει, κάνει αδιάφορο βόλτες τριγύρω.<br /><br />Αν κάνουμε φτηνές μεταφορές, ποιο απ’ τα δύο ψαριά είμαι εγώ;<br /><br />Και ποιο εσύ;<br /><br />Δύο χάπια τροφής. Ένα για το καθένα. Το μικρό το βρίσκει αμέσως και το καταπίνει ολόκληρο. Το τυφλό θα το βρει στον δικό του χρόνο. Κλείνεις το φως. Θα κοιμηθείς στο διπλανό δωμάτιο. Η νύχτα μου θα γεμίσει με τον ήχο που δίνει η μικρή συσκευή του οξυγόνου. Νομίζω πως κοιμάμαι μέσα σε ψυγείο. Το κοιμισμένο σου κορμί με κρατά παγωμένο στην οριζόντια θέση μου. Δεν έχουμε αντιστάσεις. Παραδομένοι σε άλλες δυνάμεις.<br /><br />Ο Ύπνος και ο Έρωτας ήταν αδέλφια;<br />Όχι.<br />Ο Ύπνος και ο Θάνατος ήταν αδέλφια.<br />Έρωτας – Θάνατος.<br />Ας κάνουμε φτηνές μεταφορές.<br /><br />Θέλεις να μου αφήσεις το φως στο χωλ αναμμένο για να βλέπω αν ξυπνήσω τη νύχτα. Δεν θέλω φως την νύχτα. Απόλυτο σκοτάδι. Δεν μπορώ να κοιμηθώ διαφορετικά. Κι εδώ που είμαι πρέπει να κοιμηθώ. Σβήνεις λοιπόν το φως και κλείνεις την πόρτα της κάμαράς σου. Και ανοίγουν τα μάτια μου.<br /><br />Λείπεις.<br /><br />Θυμάσαι άραγε πόσο καιρός πέρασε από την τελευταία φορά που μιλήσαμε; Άραγε θυμάσαι πώς είμαι; Σκέφτομαι πως σε συναντώ. Πως πέφτω πάνω σου γιατί έχεις επιλέξει να πιεις το ποτό σου στο αγαπημένο μου μπαρ, γιατί ήρθες να σηκώσεις βάρη στο γυμναστήριο που γράφτηκα πριν μια βδομάδα, γιατί έπρεπε να πάρεις το λεωφορείο που με πάει σπίτι μου από τότε που ήρθα σε αυτήν την γαμημένη πόλη. Στα δικά μου μέρη, που είναι σίγουρο πως δε θα βρεθείς ποτέ. Εκεί σε βρίσκω. Μη το ξεχνάς. Είναι δικές μου σκέψεις. Με βλέπεις και παγώνεις, ενώ εγώ μπορώ και χαμογελάω ακόμη πλατύτερα κάνοντας δυνατά σχόλια για να σε φέρω σε δύσκολη θέση και τελικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε στριμώχνω στη γωνιά σου για να σε φέρνω προ των ευθυνών σου.<br /><br />Γελάς;<br /><br />Αλήθεια θα μπορούσα. Τουλάχιστον αυτό θα έπρεπε να το ξέρεις καλά. Μπορώ να κάνω τα πάντα για σένα. Σε προκαλούσα. Σε παρακαλούσα να με δοκιμάσεις. Να δεις πως εννοώ αυτά που λέω. Εσύ όμως δεν το έκανες. ‘Ξέρω’ μου έλεγες. Μπορεί και να μην είχες πει κουβέντα. Τότε έπαιρνα πρωτοβουλία. Έκανα απρόσκλητος ηρωικά κατορθώματα στο όνομα σου. “Δες με πως πατινάρω στον πάγο και πέντε κόκκινες μπάλες στριφογυρίζουν απ’ το ένα χέρι μου στο άλλο καθώς τα παγοπέδιλα χαράζουν με καλλιγραφικά πλαγιαστά γράμματα το όνομά σου! Δες!”<br /><br />Είδες.<br /><br />Δεν κατάλαβα τότε τη φρίκη σου. Προσπαθούσα βλέπεις να ισορροπήσω, να φέρω εις πέρας το δύσκολο εγχείρημά μου. Δεν κατάλαβα τότε πόσο φοβήθηκες. Ήμουν καταπονημένος και τόσο ειλικρινά ενθουσιασμένος από την επιτυχή μου προσπάθεια. Υποκλίθηκα συγκρατώντας με δυσκολία τα δάκρυά μου και… Τίποτα. Πού είναι το ρυθμικό μου χειροκρότημα; Γιατί κρύβεις τα χέρια σου στις τσέπες; Τι λάθος έκανα;<br /><br />Θα σου πω εγώ πόσος καιρός πέρασε. Τέσσερα χρόνια. Τέσσερα χρόνια χωρίς να σε βλέπω. Τέσσερα χρόνια χωρίς να σου μιλήσω. Τέσσερα χρόνια βλέποντάς σε και μιλώντας σου μέσα στα όνειρα που κάνω πριν κοιμηθώ. Έτσι πέρασαν αυτά τα χρόνια για μένα και δεν περιμένω χειροκρότημα από κανέναν. Κανείς όμως δεν με ρώτησε αν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Αν μπορούσα να σε ξεγράψω, να συνεχίσω… Δεν καταλαβαίνουν. Ούτε εσύ κατάλαβες. Δεν τους αδικώ. Από σένα όμως περίμενα περισσότερα. Γι’ αυτό είμαι τώρα εδώ. Γι’ αυτό.<br /><br />Σκέφτομαι πώς θα ήμασταν τώρα αν δεν είχα φερθεί όπως φέρθηκα. Σιγά δηλαδή την τραγωδία, αλλά εντάξει, δεν φέρθηκα και με τον καλύτερα προβλεπόμενο τρόπο. Λοιπόν, αν είχα φερθεί με τον σωστά προβλεπόμενο τρόπο θα ήμασταν μαζί. Θα πίναμε καφέ, θα μιλούσαμε στο τηλέφωνο, θα ερχόμουν σπίτι σου και που και που ίσως να με άφηνες να κάνω ένα μικρό ακροβατικό για χάρη σου και πολύ πιθανόν να με χειροκροτούσες κιόλας. Όταν όμως σκέφτομαι πως μπορεί με τη σειρά σου να εξαφάνιζες για μένα την ντάμα κούπα από τα τραπουλόχαρτα στα χέρια σου έρχονται δάκρυα στα μάτια μου και μπαίνω σε έναν χώρο απ’ τον οποίο δύσκολα βρίσκω τον δρόμο να βγω. Σε αυτόν τον χώρο είμαι τώρα.<br /><br />Η τραγωδία.<br /><br />Ήρθες στο αγαπημένο μου μπαρ να πιεις το ποτό σου. Όχι. Ακόμα χειρότερα. Ήσουν ήδη εκεί. Πριν από μένα. Είχες τον χρόνο να με δεις, να με αγνοήσεις, να σηκωθείς και να φύγεις γυρνώντας την πλάτη σου σε μένα. Σου έχω μιλήσει για την πλάτη σου; Τότε σε είδα. Είναι ειρωνεία. Ήσουν ήδη εκεί. Μου έμεινε μια τελεία στον λαιμό και απεγνωσμένα μηνύματα. Η φίλη μου προσπαθεί να κοιμηθεί και δεν απαντά. Βρίσκομαι σε εκείνη τη μαγική στιγμή που μπορώ να αλλάξω την πορεία των πλανητών για να συναντηθούν στο τραγικό μου τέλος. Τι κόσμος μπορεί να γεννηθεί απ’ αυτό;<br />… Τραγικός;<br /><br /><br />«Μια νύφη κρέμεται σε έναν φωταγωγό». Θυμάσαι; Εκεί στην 3η Σεπτεμβρίου. Εκεί μου είπες αν ποτέ δεν είμαστε μαζί… και κάτι ακόμα μα είχε ματώσει η ψυχή μου. Ήθελα τότε να βγάλω δυο φτερά.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Αυτός.<br /></div><br /><br /><br /><br />Περιπολικά διασχίζουν την πόλη…<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">ΗΞΕΡΕΣ </span></span><br /><br />Το μικρό ενυδρείο έχει γίνει ένας μικρός βούρκος. Η λάμπα φθορίου που ανάβει στο καπάκι δεν μπορεί να φωτίσει τα βάθη του στα οποία κολυμπούν αόρατα δυο ψάρια. Δύο δυνάμεις. Δύο αδέλφια.<br />Εμείς.<br /><br />Ξύπνησε με τον βούρκο να τρέχει από τα χείλη του λερώνοντας το μαξιλάρι. Όλα σκοτεινά και ήσυχα. Δεν είναι ούτε κοντά ξημερώματα. Ένα πόδι ανάμεσα στα δικά του, του φέρνει ανατριχίλα – ο ύπνος τινάζεται από πάνω του σαν μια και μόνο ξυραφιά που τον αφήνει σε χίλια και βάλε κομμάτια. Ένα όνειρο, ξυπνάς και ξεχνάς όλη τη πραγματικότητα. Ακόμα και ότι μοιράζεσαι τον ύπνο.<br /><br />«Ή – ξ – ε – ρ – ε - ς».<br /><br />Τα γράμματα πέφτουν ένα-ένα από το στόμα στο πλάι του και κάνουν αυτόν τον ήχο που κάνουν τα ζαχαρένια βήματα της νεράιδας του Καρυοθραύστη. Το ξένο πόδι σαλεύει στο ρυθμό κάποιου ονείρου και τελικά αποχωρίζεται τα δικά του. Κάτι δίπλα του αλλάζει πλευρό. Δεν τον πειράζει που δεν θυμάται το όνομα του.<br /><br />Ο βούρκος ίσα που σαλεύει καθώς δυο ψάρια πλησιάζουν το ένα τ’ άλλο στο βρομερό και σκοτεινό του πυθμένα. Στην επιφάνεια και κάτω από ένα κυλινδρικό φεγγάρι φθορίου που βουίζει στους πόλους του η Οντέτ χορεύει ανάμεσα στους άλλους κύκνους.<br /><br />Ήξερες.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div></blockquote><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/568881092167189936-1273467258447383778?l=tonomasou.blogspot.com' alt='' /></div>Nikos M.http://www.blogger.com/profile/01377151954141787837noreply@blogger.com4